Yıllardır Ankara’dayım. Yıllarca da düzenli olarak gelirdim bu şehre. Ama gitmek bugüne kısmetmiş. Geç kaldım diye kendime çok kızdım; bir yandan da tarif etmesi zor, yoğun duygular yaşadım.

Ankara’ya taşınmadan önce her sene akraba ziyaretine gelirdim. Bir keresinde kuzenim akşam saatinde götürmüştü ama müzeler kapalıydı. Hiçbir şeyi doğru düzgün göremediğim için kendimi gitmiş saymadım. Taşınalı ise 10 yıl oldu. Özel günlerde kalabalık olur diye, sakin bir zamanda uzun uzun gezeyim diye hep erteledim. Bugüne kadar…

Aslanlı Yol’un hikâyesini bilerek gittim. Hâlâ bilmeyenler varsa; saygıyla başını eğerek yürümen için tasarlanmış, parçalı taşlardan oluşan o meşhur yol… Her adımda ister istemez ağırlaşıyor insan.

Nöbet değişimine denk gelmezseniz, bekleyin. O disiplin ve saygıyı görmek gerçekten çok etkileyici.

Atamın huzuruna çıkmak insanı hem duygulandırıyor hem gururlandırıyor. Aynı anda birden fazla duygu yaşıyorsunuz.

Müzelerde cepheleri, o savaşın izlerini gördüğünüz an… Orada ağlamamak gerçekten zor.

Çünkü hiçbiri aslında savaşmayı bilen insanlar değildi. Hepsinin bir annesi, eşi, kardeşi vardı. Bu topraklar için canlarını ortaya koydular. Bugün burada böyle yaşayabiliyorsak, onların sayesinde.

İnsan bazı şeyleri hatırlamak için gitmeli. Fotoğraf çekmenin serbest olduğu yerlerde bile çok çekmedim. Çünkü yıllardır başkalarının fotoğraflarından baktım Anıtkabir’e. Ama orada hissettiklerimin hiçbir fotoğrafı yok.

Fırsatı olan herkesin kendi gözleriyle görmesini isterim.

Seni çok seviyorum Atam.