Bugün De Bitsin Mi?

Bugün de geçsin…

Bugün bir bitseydi.

Bugünü bir atlatalım da…

Peki gerçekten bitsin mi?

Hiç mi güzel bir şey olmadı bugün?

Hiç mi bir çocuk gülümsemedi?

Hiç mi bir kedinin başını okşamadın?

Gerçekten tek bir iyi an bile yok muydu?

Geçen gün, “ne zaman akşam olacak” diye düşündüğüm bir anın,

ileride dönmek isteyeceğim bir güne ait olabileceğini fark ettim.

Zaman geçiyor.

Yaş ilerledikçe mi, yoksa yaşananlar arttıkça mı bilmiyorum…

Ama bazı yükler daha çok hissediliyor.

Ve fark ediyorum ki:

Bitmesini istediğimiz günlere dönmek isteyeceğimiz zamanlar da geliyor.

Evet, bazen çok stresli anlar yaşıyoruz.

Bazen üzülüyoruz.

Bazen sadece kaçmak istiyoruz.

Ama gün geliyor,

o kaçmak istediğimiz anlar bile bir “keşke”ye dönüşebiliyor.

“Son günün gibi yaşa” demek kolay değil.

Hatta bazen ağır geliyor.

Ama hiçbir şeyin farkında olmadan yaşamak da

bazı anları kaçırmamıza neden oluyor.

İçinde bulunduğumuz zaman çok kıymetli.

Belki mesele, günün tamamını sevmek değil…

İçindeki küçük anları fark edebilmek.

Bir kedinin başını okşamak,

beş sayfa kitap okuyabilmek,

kısacık bir tebessüm…

Günün sonunda üzüldüğümüz şeylere odaklanmak kolay.

Asıl mesele, gün içinde neye gülümsediğini hatırlayabilmek.

“Bugün bitseydi” dediğin bir gün,

eğer içinde seni gülümseten tek bir an bile barındırıyorsa…

Belki de bitirilmek istenmeyi hak etmiyordur.

Zamanı zaten tutamıyoruz.

Bırakalım geçsin. Ama geçerken de yanımıza bir şeyler bıraksın.

Bitsin mi bugün de?