Kısacık Bir Şey Sorabilir miyim?


 “Kısacık bir şey sorabilir miyim?”

“İki dakikanızı alabilir miyim?”

“Zamanınız varsa çok kısa bir şey…”


Gerçekten kısa mı?

Genelde değil.

Bu cümleleri duyunca insan, aklındaki planların en az yarım saat erteleneceğini bilir.

Hayır desen ilgisiz görünürsün.

Dinlesen, yarım kalan işlerin üstüne yeni bir konu eklenir.

Bir de bu soruların zamanlaması hiç şaşmaz.

Tam çıkacakken…

Tam bir işi yetiştirmeye çalışırken…

Tam zihnini toparlamışken…

Gelir.

Eğer benim gibi “sonraya bırakmayayım, o an çözülsün” diyorsan,

o anı da bırakamazsın.

Sonuç:

Stres üzerine stres.


Aslında burada küçük bir gerçek var:

İnsan, kendi sorusunu o anın en önemli konusu sanıyor.

Ve cevabını da hemen almak istiyor.

Senin o an ne yaptığın çoğu zaman görünmüyor.

Bazen gelen sorunun aciliyeti de tartışmalı oluyor.

Ama artık dinlemeye başlamışsındır.

Hani sonucu bilirsin ama mecbursundur ya…

Aynen o durum.

Ve bazen gerçekten düşünürsün:

“Bunun için mi zaman ayırdım?”

Gülsek mi, ağlasak mı?

“Kısa bir şey soracağım” cümlesini ne zaman duysam

gülmekle kabullenmek arasında kalıyorum.

Kimimiz cevapları kendimiz arıyoruz,

kimimiz sormayı tercih ediyor.

İkisi de hayatın içinde.

Ama belki de en kıymetlisi şu:

Gerçekten kısa olacaksa…

Baştan konuya girmek.


Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

Merhaba Sevgili Günlük

Resim
Merhabalar, geldim ben yine. Yaptığım araştırmalara göre bu aralar bana en iyi gelecek olan şey günlük yazmakmış. Özel zamanlarda hep yazarım zaten ama günlük deyince, burası işte. Çok uzun süredir ne zaman kendimi iyi, kötü, mutlu, karmaşık veya heyecanlı hissetsem yazıyorum zaten. En en zorları çok yazamadım duygusal olarak çok ağırken ağır ağır sömürüyor gibi olsun istemedim. Nasıl gelecektim babamı kaybettiğimde buraya ? Daha kendimle konuşmazken nasıl anlatacaktım ? Onu çok özledim. Herkesin babasıyla ilişki dinamiği farklı ve kendisine özeldir. Bizimki de bize özeldi. Babalar gününde ilk defa paylaşamadım fotoğrafımızı. O kadar çok şey yazdım ki üzerine; babasını paylaşanların boğazında yumru olmak istemedim. Baktım ne güzel kutlamışlar, görüp yanlış hisse kapılsınlar istemedim. Çünkü hayatta olanlar hayattayken rahat rahat paylaşsın istedim. Ben zaten kendi içimde paylaşıyorum onunla. Şimdilerde yine karışığım. Biraz gülüyorum biraz düşünüyorum. Büyüdüğüm bir evredeyim sanırım. ...
Devamı

Okudum: Kalk Yerine Yat

Resim
 Merhabaaaa, ben geldim! Eski düzenime dönmeye çabaladığım bu süreçte tabi ki ilk adımım başarılı sonuçlandı ve evde ayrı yolda ayrı kitap okumalarıma dönebildim. Bir ara hiç okuyamıyor, odaklanamıyordum ve çok kötüydü. Kitap benim kafamı istediğim şekilde dağıtabilen belki de tek yöntem diyebilirim. E biri bitti; yolda okuduğum; evdeki de az kaldı bugün yarın biter diyebiriz. Şermin Yaşar; Kalk Yerine Yat.  Okuyun arkadaşlar, kafanız doluysa, tam odaklanamıyorum ama kitap da okumak istiyorum diyorsanız, hem dolu olsun etkileneyim hem de çok ağır olmasın diyorsanız buyrun okuyun. Kısa kısa hikayelerden oluşuyor ve her hikayenin sonunda bir şekilde aydınlanma yaşıyorsunuz. Son hikayenin sonu baya hüzünlüydü, canım sıkılmadı diyemem. Canım da sıkılacak yer arıyor zaten :) Neyse konu dağılmasın lütfen! Akıcı, sade ve anlaşılır samimi bir dille yazılmış. Hikayeler samimi. Belki okurken kendi başınıza gelmiş bir olayı okuyor gibi bile hissedebilirsiniz. İnsanı bazen o duyguya çekiy...
Devamı

Kendime Ben Lazım

Resim
 Siz hiç kendinizi sevip sevmediğinizi düşündünüz mü ? Ben hiç düşünmemiştim şimdiye kadar. Çünkü hep sevdiğime inanırdım. Sonra fark ettim ki kendime karşı ne kadar da acımasızmışım aslında. Mesela arkadaşlarım bir sorunlarını, dertlerini anlattıklarında ne kadar çözümcü ne kadar iyimserim. Hiç kızmadan onları dış göz olarak rahatlatma üzerine bakarım tüm samimiyetimle. Ama kendime öyle mi ? Bir hata yaptığımı düşündüğümde bile hemen sinirleniyorum. Halbuki kimse yokken ben vardım ben varım ben var olacağım. Yani biraz kendime haksızlık ettiğimi düşündüğüm bir dönemdeyim. Genelde empati kurulsun diye 'ben' diye başladığım cümleler yüzünden bencillikle suçlanmıştım bir dönem halbuki aksine kendimden çok başkasını düşünmekten kendimi yalnız bırakmışım. Şimdi ufacık hatalarımda 'olabilir kızım, insansın' demeye başladım. İnsanım; düşeceğim, kalkacağım bazen yanlış adımlar da atacağım ama günün sonunda kendime yine ben sarılacağım. İnsan kendine sarıldıkça, kendisini dinle...
Devamı