Bazen Plansızlık da Bir Plandır

 Hiçbir şey yapmak istememenin tam olarak hangi noktası kötü ya da yanlış?

Müsait olmadığınızda bir şey yapmak istemediğinizi söylemek neden çoğu zaman yeterli bir sebep sayılmaz? Neden hemen bir bahane gibi algılanır?

Gün içinde yaşadığımız stresler bazen bizi hiçbir şey yapmamaya yönlendirir. Bazen o kadar çok insanla konuşuruz, o kadar çok sorun çözmemiz gerekir ki günün geri kalanında bomboş bir duvarı seyretmekten daha güzel bir plan olmayabilir.

Bence bu çok mantıklı.

Bir yere gitmemek, bir etkinliğe katılmamak için illa başka bir plan yapmak zorunda mıyız?

Bugünkü planım kendimle oturmak, biraz boş durmak olamaz mı?

Olabilir. Hatta bazen olmalıdır.

Birileri sizinle bir şey yapmak istemediğinde bu her zaman sizi sevmediği anlamına gelmez. Bazen sadece o gün bir şey yapacak enerjisi yoktur.

Bazı günler o kadar çok şey aynı anda yaşanır ki; sorular, sorunlar, sürekli birilerini dinlemek zorunda olmak, çözüm üretmek, kalabalık uğultusu, trafik…

Derken insan sadece sessizlik ister.

Bazen plansızlık da bir plandır.

Her an bir şey yapmak zorunda değiliz.

Her an bir şey öğrenmek zorunda değiliz.

Her an üretken olmak zorunda değiliz.

Ve her zaman birilerini mutlu etmek zorunda da değiliz.

Boş durmak istemek tembellik değildir.

Bazen bu sadece dinginlik ihtiyacıdır.

Eğer her gün değilse tabii. Her gün böyle olması başka bir şeydir.

Ama bazı günler durmak gerekir.

Kitap okumak değil, bir şey izlemek değil, bir şey üretmek de değil.

Sadece durmak.

Zihnini serbest bırakmak.

Bırak zihnin sakinleşsin. Ne düşünüyorsa düşünsün ama sen izin ver.

İnan, boş durmayı bilmek de bir beceridir.

Boş dur biraz.