mavilikız

'Nerede o eski bayramlar?' diye başlamıcam tabi ki. Nerede benim eski bayramlarım diyebilirim; sakin, sessiz... Ben küçükken bayramlar en fazla iki saat sürerdi. Nerde mi? Küçük, yazlık ilçelerde bayramlar kısa sürer. Uyanıp ailenle ve varsa bir iki komşuyla bayramlaşırsınız ve bu kadar! O zamanlar keşke akrabalarımın olduğu yerde olsaydım diye düşünürdüm. Çok çekici gelirdi bana; mutlu, kalabalık ve uzun süren bayramlar. Şimdi bakıyorum da o kadar çeken pek bir şey de yokmuş aslında. Elbette güzel, kötü değil ama...Eksik... En güzel bayramımı sorsanız, hevesle kalkıp ailemle ve komşularla bayramlaştıktan sonra babama dönüp 'bu kadar mı' diye sorduğumda 'Bu kadar işte hadi balığa gidelim' demişti. Öyle yerlerde bayram yoktur aslında. Sırf hevesinden hazırlanırsın ama değişen pek de bir şey olmaz. Kalabalık değildir, uzun sürmez, tatlılar havada uçuşmaz. Tabi ki tatlısını yapanlar olur ama sırf içinde kalmasın diye, kapışılacağından değil yani. Ama huzurlu...

Geçen gün tarlanın ortasında bir amca, elindeki poşet poşet kuru ekmeği boşaltıyor oraya. Güvercinler gelsinler de yesinler diye. Böyle güzel kalpli insanları görünce içim bir tuhaf oluyor. Ne güzelsiniz! Bir yanda güzel kalpli insanlar bir yanda da kimin arkasından ne konuşsak'cılar. Bazen midem bulanıyor insanların konuştuklarından, yaptıklarından. Hepimiz güzel büyümemiş olabiliriz ama hepimiz masum büyüdük. Çocukken sadece düşünce ağlardık, yüzüne söyler küserdik. Sonra ne oldu da sinsileştik. Yok yok bir şey duymadım, sinirle sormuyorum bunları. Bazen gerçekten kızıyorum durduk yere, o yüzden soruyorum. Şimdi de otururken geldi aklıma. Neden kalplerimiz kötüleşiyor her geçen gün. Ne oldu çocuk masumluğumuza ? Cevap o kadar çok ki bu soruya.  Bazı günler sadece bunu düşünüp sustuğum oluyor. Dizimiz acırken beraber üflerdik, sonra yaraya tuz basmaya başladık. Benim kan kardeşim vardı küçükken. Şimdi izin kaybettim ama yüzü ve sesi hala aklımda. Kestik kanattık ...

Ya yine güzel bir haberle geldimmm :) Hele hayvanseverlere gözden kaçırmasınlar diye önemli bilgi niteliğinde,net! Bu haftaki 'migros' kataloğunu görmeyenler varsa diye paylaşıyorum, migrosun bu inceliklerini çok seviyorum. Bu iki haftalık katalogda yer alan Whiskas ve Pedigree markalı ürünlerden aldığınız zaman alışverişinizin %5'i Karacabey Barınağı yenileme çalışmaları için kullanılacakmış. Eminim önemseyenleriniz olacaktır. Hem de indirimli ürünler, dostlarımızı sevindirirken diğerlerine de destek olmuş olabiliriz. Küçük adımlar büyük iyilikler...

Eveeeet yepyeni bir konu ve yepyeni bir başlıkla geldim bugün :) Uzun zamandır aklımda olan ama yazıya dökmeye yeni fırsat ve cesaret bulduğum başlık. Ne demek istiyorum ? Artık 'her günde bir güzellik' paylaşmaya çalışacağım burada hem sizlerle hem de kendimle. Aslında var olan ama bizim farketmediğimiz veya fark edip de farkettiğimizi bile bilmediğimiz güzelliklerden birer tane. Hatta sizlerde benimle paylaşırsanız çok mutlu olurum. Her gün yüzümüzde tebessümün oluşması ve buna az da olsa vesile olabilmek bence çok güzel olur. Yeri geliyor her şey gözümüze karamsar ve kötü görünüyor, gün içinde ne stresler ne telaşlar...O sırada aslında güzel şeylerin de olduğunu bilmek iyi gelmez mi ? Ha tabi 'banane'leşmezsek :) İlkiyle başlayacağım mesela ben şimdi. Ben parakende sektöründe  çalışıyorum. Yani her gün çok çeşit insan, çok çeşit naz, çok çeşit sinir ve az da olsa güleryüzlü insan görüyorum. Kimisi sima olarak tanıdık oluyor bir süre sonra. İnsanlarla uğraşma...

İnsan psikolojisi ne değişik şey değil mi? Mutlu olmak için atılan bir sürü adım ve sonuç odaklılık... Çok istediği bir şeyi alınca mutlu olacağına inanılırken insanoğlunun doyumsuz olduğunuz gözardı edilmesi! Biter mi isteklerimiz? Biter mi 'şunu da alayım' daki 'şu'  Hep daha fazlasını isteriz. Her konuda böyledir bu. Daha çok arkadaş, daha çok sevgi, daha çok ilgi, daha çok alışveriş. Hepsinin nedeni ortak:mutlu olma isteği.  Bu ay aldığım dergide okudum şimdi,  Mutluluk aranmaz. Pozitif dergisi' Ne güzel anlatmış dimi? Olan'a izin verilmişlik.  Aslında buara en çok buna odaklanmaya çalışıyorum ben de. Senin istediğin kadar değil, olan kadar ilgi.  Senin istediğin kadar değil olduğu kadar arkadaş.  Ve olan kadar anlayış.  Şu sözü haklı çıkarıyoruz 'mutlu mu olmak istiyorsun? Kimseden bir şey bekleme'  Olduğu kadar demiş Şems de. Haklı demiş. Mutluluk olana saygı duymak sanırım. Ne kadarımız başarıyor bunu bilmiyorum...

Bugünlerde fazlaca sitem doluyum, biraz alıngan, azıcık da kızgınım... Ama en çok da kırgınım... Kırılmışlıklar geçmiyor değil mi? Ara veriyor, geçiyor gibi oluyor ama zaman zaman hatırlatıyor kendini; batarak, sızlatarak... En çok da geçmeyenler boğuyor bizi. En azından beni. Çok kızıyorum etrafıma, en çok da kendime! Bir arkadaşım demişti bana 'insanlara %100 güvenle başlayıp her hatalarında azaltıyosun güvenini, tam tersini yapman gerek' diye... Demesi ne kolay değil mi? Bunu sonradan farkettim ben de. Meğer çözmüş olayı. Ben de soruyorum kendime 'neden her seferinde uzaklaşıyorum insanlardan?' e kızım bi uzak dur, bi bak. Her çeşit insan var. Genelde empati nedir bilmeyen, sadece kendini haklı bulanlar var. Aman dönüp de kendinde suç aramasın kimse. Çünkü herkes en mükemmel! Hepimizin anlayışı, bakışı nasıl farklı oysaki. İçinde kötü kötü şeyler düşünüp de 'ben en iyiyim' derse bir insan, nasıl saygı nasıl sevgi kazanabilir ki?! Bir yere kadar a...

Kahraman Tazeoğlu hep çok başka, hep kıymetli yazarlar arasında benim için. Öyle derine işleyen cümlelerle öyle hissederek yazıyor ki, okurken hissettiriyor. Konya'da okurken şiir dinletisine gitme şansım olmuştu. Sesi de çok tok! tam şiir okumalık ses dediklerinden. Ve kitabı 'Mor'u da okudum sonunda. İtiraf ediyorum ilk sayfalarında şaşırmadım değil. Kahraman Tazeoğlu böyle yazmaz dedim ve hemen geçti bu his benden. Konuya girene kadar bir sıkılıyor gibi oldum sonrası nasıl bitti anlamadım. Öyle akıcı, öyle heyecanlı ki... Dili güzel, duygular güzel, konu güzel...  Yusuf ile Asena'nın aşkını anlatmış bu kitapta bizlere. Yer yer kızdırmışlar bizi yer yer nasıl güzel sevdiklerini göstermişler. Cümlelerden çok hareketlerin önemini,  karşımızdakini anlamaya çalışmayı. Güzel işlemiş. Sonunu okumayanlar için yorumlamak istemiyorum ama...ama işte :) Çok okunası olmuş her zamanki gibi. Tebrikler...

Uzun zamandır yazmıyorum buraya değil mi ? Buraya :) yazıyorum siliyorum buaralar. Yazıp silmelerim arttı. Neden ? Kendi içimde ben de sorgulamıyor değilim bu durumu. Yani yazacak bir şey olmadığı için değil de içime atmalarımdan diye bir açıklama yaparak başlıyorum bugün. Bu arada neler yapmadım ki; okudum, izledim, kızdım, üzüldüm... Hepsini yazacağım, tek tek... Nereden başlamalı ilk olarak seçemiyorum ama şuan için en uygun bulduğum 'kızdığım' kısım sanırım :) Kızdım, kızıyorum ve kızacağım. Değişmeyen tek şey bir değişim bir de bencillik desem olur bence. Evet herkes kendi içinde bir parça bencil tabi ki. Bende bencilim, sen de bencilsin o da. Ama ondaki bencillik bence hat safha! Bazı insanlar var ki ciddi anlamda 'bu kadar da olmaz' dedirten cinsten. Evet en çok o çalışıyor, en çok o üzülüyor, en çok o her şey de. Tamam ama neden ? Neden her şeyi en çok kendimize bağlıyoruz ? Daha doğru soru 'nasıl?' Nasıl her konuda biz fazla olabiliriz ki ? Nas...