Merhabaaa, tekrar ben. 

Ne çok ara verdim, haklısınız.

Yeni gelmedim geri geldim diyebilir miyiz? 

Yazı yazmayı özledim inanın. Boş durmadım; izledim, okudum, gezdim. Sıra sıra anlatacağım. Ama bugün konumuz bunlar değil. O kadar yokmuşum ki yokken de var olduğumu anlatmak isterim öncelikle. 

Birçoğumuz yokken de varız bu aralar. Hepimiz psikolojik olarak yorgunuz, eminim. Herkesin kendi hayatında kendi koşturması olduğu gibi benim de öyle. Ama sanki beni fazla yokladı bu geçtiğimiz günlerde. Merkür mü retro mu neyse hepsi koç burcunda arkadaşlar. 

Bugün bir arkadaşımla konuştum ve ona söylediğim şeyi size de söylemeye geldim; inanın şükredecek çok şeyimiz var. Bir çok şeye sahip olmak isterken aslında sahip olduklarımız da var. Bazen sahip olmak istediklerimize odaklanıp stres yaşıyoruz, hepimiz böyleyiz. Durup bir nefes aldığımızda ise ne kadar uğraşsak da olması gerekenin olduğunu fark ettiğimiz an’ akışa bırakabiliyoruz. 

Herkes her şeyi çok biliyor maalesef. Bazen hiç bir şey bilmemek büyük nimet, lüks. Bilmediğinde daha kolay devam edebiliyorsun. İş yerine gidiyoruz etrafımızda herkes mükemmel bilgi sahibi, evde desen öyle, arkadaş ortamında bile öyle. Sürekli bi en çok bilen olma isteği var. Buna rağmen en ufak taşa takıldıklarında da etrafına yükleme isteği bi o kadar fazla. Kolaylaştırmak yerine zorlaştırmak, başkalarına yüklemek basit geliyor. Bu yüzden kendimizi korumayı öğrenmeliyiz. Artık olumlama dersiniz ne derseniz adına öyle. 

Bunalttım. Bunaltmamak için yazdım. 

Sağlıkla…