mavilikız

 Merhabaaaa, ben geldim! Eski düzenime dönmeye çabaladığım bu süreçte tabi ki ilk adımım başarılı sonuçlandı ve evde ayrı yolda ayrı kitap okumalarıma dönebildim. Bir ara hiç okuyamıyor, odaklanamıyordum ve çok kötüydü. Kitap benim kafamı istediğim şekilde dağıtabilen belki de tek yöntem diyebilirim. E biri bitti; yolda okuduğum; evdeki de az kaldı bugün yarın biter diyebiriz. Şermin Yaşar; Kalk Yerine Yat.  Okuyun arkadaşlar, kafanız doluysa, tam odaklanamıyorum ama kitap da okumak istiyorum diyorsanız, hem dolu olsun etkileneyim hem de çok ağır olmasın diyorsanız buyrun okuyun. Kısa kısa hikayelerden oluşuyor ve her hikayenin sonunda bir şekilde aydınlanma yaşıyorsunuz. Son hikayenin sonu baya hüzünlüydü, canım sıkılmadı diyemem. Canım da sıkılacak yer arıyor zaten :) Neyse konu dağılmasın lütfen! Akıcı, sade ve anlaşılır samimi bir dille yazılmış. Hikayeler samimi. Belki okurken kendi başınıza gelmiş bir olayı okuyor gibi bile hissedebilirsiniz. İnsanı bazen o duyguya çekiy...

Merhabalar, geldim ben yine. Yaptığım araştırmalara göre bu aralar bana en iyi gelecek olan şey günlük yazmakmış. Özel zamanlarda hep yazarım zaten ama günlük deyince, burası işte. Çok uzun süredir ne zaman kendimi iyi, kötü, mutlu, karmaşık veya heyecanlı hissetsem yazıyorum zaten. En en zorları çok yazamadım duygusal olarak çok ağırken ağır ağır sömürüyor gibi olsun istemedim. Nasıl gelecektim babamı kaybettiğimde buraya ? Daha kendimle konuşmazken nasıl anlatacaktım ? Onu çok özledim. Herkesin babasıyla ilişki dinamiği farklı ve kendisine özeldir. Bizimki de bize özeldi. Babalar gününde ilk defa paylaşamadım fotoğrafımızı. O kadar çok şey yazdım ki üzerine; babasını paylaşanların boğazında yumru olmak istemedim. Baktım ne güzel kutlamışlar, görüp yanlış hisse kapılsınlar istemedim. Çünkü hayatta olanlar hayattayken rahat rahat paylaşsın istedim. Ben zaten kendi içimde paylaşıyorum onunla. Şimdilerde yine karışığım. Biraz gülüyorum biraz düşünüyorum. Büyüdüğüm bir evredeyim sanırım. ...

 Siz hiç kendinizi sevip sevmediğinizi düşündünüz mü ? Ben hiç düşünmemiştim şimdiye kadar. Çünkü hep sevdiğime inanırdım. Sonra fark ettim ki kendime karşı ne kadar da acımasızmışım aslında. Mesela arkadaşlarım bir sorunlarını, dertlerini anlattıklarında ne kadar çözümcü ne kadar iyimserim. Hiç kızmadan onları dış göz olarak rahatlatma üzerine bakarım tüm samimiyetimle. Ama kendime öyle mi ? Bir hata yaptığımı düşündüğümde bile hemen sinirleniyorum. Halbuki kimse yokken ben vardım ben varım ben var olacağım. Yani biraz kendime haksızlık ettiğimi düşündüğüm bir dönemdeyim. Genelde empati kurulsun diye 'ben' diye başladığım cümleler yüzünden bencillikle suçlanmıştım bir dönem halbuki aksine kendimden çok başkasını düşünmekten kendimi yalnız bırakmışım. Şimdi ufacık hatalarımda 'olabilir kızım, insansın' demeye başladım. İnsanım; düşeceğim, kalkacağım bazen yanlış adımlar da atacağım ama günün sonunda kendime yine ben sarılacağım. İnsan kendine sarıldıkça, kendisini dinle...