mavilikız

Merhabalar, geldim ben yine. Yaptığım araştırmalara göre bu aralar bana en iyi gelecek olan şey günlük yazmakmış. Özel zamanlarda hep yazarım zaten ama günlük deyince, burası işte. Çok uzun süredir ne zaman kendimi iyi, kötü, mutlu, karmaşık veya heyecanlı hissetsem yazıyorum zaten. En en zorları çok yazamadım duygusal olarak çok ağırken ağır ağır sömürüyor gibi olsun istemedim. Nasıl gelecektim babamı kaybettiğimde buraya ? Daha kendimle konuşmazken nasıl anlatacaktım ? Onu çok özledim. Herkesin babasıyla ilişki dinamiği farklı ve kendisine özeldir. Bizimki de bize özeldi. Babalar gününde ilk defa paylaşamadım fotoğrafımızı. O kadar çok şey yazdım ki üzerine; babasını paylaşanların boğazında yumru olmak istemedim. Baktım ne güzel kutlamışlar, görüp yanlış hisse kapılsınlar istemedim. Çünkü hayatta olanlar hayattayken rahat rahat paylaşsın istedim. Ben zaten kendi içimde paylaşıyorum onunla. Şimdilerde yine karışığım. Biraz gülüyorum biraz düşünüyorum. Büyüdüğüm bir evredeyim sanırım. ...

 Siz hiç kendinizi sevip sevmediğinizi düşündünüz mü ? Ben hiç düşünmemiştim şimdiye kadar. Çünkü hep sevdiğime inanırdım. Sonra fark ettim ki kendime karşı ne kadar da acımasızmışım aslında. Mesela arkadaşlarım bir sorunlarını, dertlerini anlattıklarında ne kadar çözümcü ne kadar iyimserim. Hiç kızmadan onları dış göz olarak rahatlatma üzerine bakarım tüm samimiyetimle. Ama kendime öyle mi ? Bir hata yaptığımı düşündüğümde bile hemen sinirleniyorum. Halbuki kimse yokken ben vardım ben varım ben var olacağım. Yani biraz kendime haksızlık ettiğimi düşündüğüm bir dönemdeyim. Genelde empati kurulsun diye 'ben' diye başladığım cümleler yüzünden bencillikle suçlanmıştım bir dönem halbuki aksine kendimden çok başkasını düşünmekten kendimi yalnız bırakmışım. Şimdi ufacık hatalarımda 'olabilir kızım, insansın' demeye başladım. İnsanım; düşeceğim, kalkacağım bazen yanlış adımlar da atacağım ama günün sonunda kendime yine ben sarılacağım. İnsan kendine sarıldıkça, kendisini dinle...