mavilikız

Uzun zamandır okuyup da içerlediğim nadir kitaplardan oldu kendisi. Cengiz Aytmatov kaleminden sakin, sade ve sürükleyici bir anlatım... Belki yeni mi okudun ? diyenleriniz olacaktır -ki umarım bu sayı çoğunluktadır- olaki benim gibi okumakta gecikenler varsa hemen hiç vakit kaybetmeden okusunlar diyorum. Çok net! Savaş zamanlarını ele alınıyor kitapta. O zamanlarda yaşayan insanların ne şartlarda hayatlarını devam ettirmeye çalıştıklarını, yaşadıkları kayıpları ve bu kayıpların onları nasıl etkilediklerini... Askere giden genç-yaşlı erkekler ve arkalarında kalan eşleri ve çocukları. O dönemde zaten geçim çok zorken birde bayan gücüyle hasat elde etmek, ağlamadan asker yolu beklemek; günlerce hatta aylarca... Kalan çocuklara, eşlere, yaşlılara sahip çıkabilmek. Tüm bunları da umutla yapmaya çalışmak. Okurken kahramanları benimsiyor, içselleştiriyorsunuz. Kötü haberin geldiğini anladığımda kitabı kapattığımı biliyorum. Kitabın anlatımı o kadar sakin ve akıcı ki hiç bir yerinde sık...

E o kadar ara verdim bir kişi de nerelerde bu kız dememiş iyi mi ? Neyse sormadınız ama ben yazayım; iyiyim iyiyim. Kendi enerjimiz kendimize yettiği sürece iyi oluruz diye de düşünüyorum. İnsan başkalarına güvenerek yaşamak yerine sadece kendisine güvenmeyi seçmeli. Biz varsak, sağlıklıysak, huzurumuz da yerindeyse bir şekilde hallolur her şey. İnsan kendi yapar her şeyi. Kendisine moral veren de, kendisini üzen de kendisidir! Bu günlerde kendim için yaptığım en iyi şey okumak sanırım. Çok seviyorum zamanımı okuyarak geçirmeyi. Kitaptakilerle arkadaş olmak, onları merak etmek kafa dağıtmıyor mu sizce de ? Geçenlerde çocuk kitaplarında indirim olan bir yerde denk geldim de, pahalı diye kitap almayan aileler gördüm. Kitap... Çocuğun istediği indirimdeki hikaye kitabı. Üzücü değil mi ya, ben çok üzüldüm. Çocukların düşünce yapısının değişmesi, gelişmesi için en güzel şeylerden biri kitap okuma alışkanlığı kazandırmak. Böylece kendi enerjilerini de keşfederler, hayatta öğrenebilec...