mavilikız

Eveeet uzun süredir denemek istediğim fakat bir türlü azıcık da olsa o zamanı ertelediğim kılıf süsleme olayını gerçekleştirdiğime göre yazmam gerektiğini düşündüm :) Aslında öyle aman aman bir şey yapmamış olabilirim ama yaptım sonuçta. El emeğinin büyüğü küçüğü olmaz diye düşünüyorum. En kıymetli şeyler emek harcananlar değil mi ? Bu da emek :) Uzun bir süre kullanıp kirlendi diye kenara attığım silikon kılıfı nasıl süslerim diye araştırmıştım bir ara. Her yerde benzer videolar var bunun hakkında. Kendimce en eğlenceli olanını seçtim; ojeli kılıf süsleme! :) Malzemeler; -Tabiki su, -Renk renk oje, -Sade silikon kılıf -Ve su için kap (ben dondurma kabını seçtim:) ) Suya istediğimiz renkte ojeleri damlatıyoruz. Her yerde bu söyleniyor ama damlatmanın zorluğundan bahsedilmiyor. Arkadaşlar genelde ojeler öyle hemen damlamıyor ucunu hafifçe suya değdirin damlayacak gibi olup damlamayan o oje suya geçecek. Ebru sanatı gibi oynayıp, renk cümbüşü elde edebiliriz. Ben çok müdah...

Bana katıldığınızı duyar gibiyim :) Bir makyaj malzemesi alacağım zaman bi dünya para harcamak zorunda kalıyorken, sıradan bir markette aradığını hoppp ucuza bulma sevinci :) Tabi ki rekabet olduğu için fiyat farkı, hizmet farkı hepsinde çok çok farklı. Ama benim değinmek istediğim bambaşka bir konu. Sırf isim yapmış markaların kendi site, dergi vs. de yüksek yüksek sattığı ürünleri ucuza getiren canım marketler :) Tabi ki kozmetik çok dikkat gerektiren bir ihtiyaç. Direk cilde teması olduğu için kalitesinden emin olunan ürünler tercih edilmeli. Ama bu demek değil ki aynı markayı markette ucuza bulursan almayacaksın :) Almazsan ayıp! Marketler bugünler için var :) Bugün de fırsat bulmuşken gidip siyah maskemi aldım hem de dışarıya göre daha karlı bir fiyata :) İnsan alışveriş yaparken hem rahatlıyor hem deşarj olmuyor mu ya ? Öyle çılgın alışveriş tutkunlarından değilim ama küçük de olsa bir kaç bir şey aldığımda mutlu oluyorum. Bir topuz tokası beni mutlu edebiliyor mesela :) Ku...

Az insan çok huzurun açıklamasını yaptım başlığımda size :) Ben küçüklüğümden beri konuşmayı çok seven bir insanım. Belki yetiştiğim yerin de katkısı vardır. Küçük ve samimi yerde yaşayınca insan, büyük yere gittiğinde en çok bu konu da zorlanıyor bence. Ben de öyle oldu en azından. Hep çok konuştum, hep çok sevdim insanlarla samimi olmayı. Ama hep de yadırgandı bu halim. Önceden ben onlara 'banane ya! der geçerdim, sonra bir baktım çok haklı çıktılar! Enerjisini etraftaki enerjiden alan birisi olarak hep gülen insanlarla olmak istedim, gülsünler istedim. Değer verdiğim herkese zaman ayırmak istedim. 'Herkesle iyi olamazsın' dediler. 'herkesle iyi olmaya çalışmıyorum ki' dedim. Sadece değer vermeyi seviyordum. Derken zaman geçti... Geçtikçe fark ettim ki kimsenin tam anlamıyla dostu olamamışım. Zaman geçtikçe yalnız hissetmelerim çoğaldı çoğaldı çoğaldı... Yanımda dost dediklerimi aradığım an kimseyi göremeyince anladım ki 'herkesle iyi olamazmışım'......

Eveeet attığım başlığa aldanmayın konseri değil çilesini eleştireceğim şimdi,şu an! Konserler iyi hoş da tadını bilene gerçekten. Şimdiye kadar gittiğim konserlerde Ferhat Göçer ve Haluk Levent'in ''Herkes görsün, oturun dinleyin'' dediği sahil konserlerini çok sevmiştim. Çünkü konser kelime olarak zaten dinleti demek iken neden şarkıcıları görmek için birbirimizi eziyoruz ki ? O insanların konser videoları zaten internette en net şekilde mevcut sen elindeki tost makinesi ile çekmek için çılgınlar gibi uğraşırken konserin tadına nasıl varabiliyorsun ki ? Nedir illa bu video kaydetme veya adamı en önde seyretme sevdası ? Gelmiş miss gibi şarkı söylüyor sana, otur dinle tadını çıkarsana arkadaşım! Halil Sezai konserine gittik de bugün, ordan dellendim! Geç bir yere dinle, adam sakin sakin şarkısını okuyor ve her parçadan sonra teşekkür ediyor. Kibar adam! Sen napıyorsun ? Dur az daha öne geçeyim de belli belirsiz video çekeyim diye insanları banklardan düşürüyors...

Bende önceden 'duygusal zeka' deyince duygusal insan olarak düşünüyordum, yalan yok :) Öyle değilmiş o işler. Duygusal zeka bambaşka bir şey çıktı ! Araştırmalara göre bizim IQ olarak bildiğimiz ölçü farklı EQ yani duygusal zeka farklı bir şeymiş. Duygusal zekası yüksek olan insanlar hem kendi duygularını hem de başkalarının duygularını iyi anlayabilirlermiş. Karşılaşılan her hangi bir durumla başa çıkabiliyor olmamız duygusal zekamızın gelişmesiyle ilgili olan bir durummuş aslında. Önceden bunun seviyesinin doğuştan olduğu kabul ediliyorken aslında geliştirmenin yolları da çıkmış ortaya. Duygusal zekamızı geliştirmek için yapabileceklerimiz arasında, olumsuz düşüncelerden kurtulmak, kendimizi sorgulamak ve tanımak var. Kendimizi sorgulamak, sıkıntılardan uzak durmak... Yani bizlerin günlük koşturmalarda çok dikkat etmediğimiz şeylerin ne kadar önemli olduğuna bakar mısınız ? Kendimiz ne kadar önemliyiz! Peki kendimize gereken önemi ne kadar veriyoruz ? Ne kada...

Çoğumuzu geçmişte yaşayanlardan değil miyiz ? Geride kalan mutlu günlere özlem çekmiyor muyuz ? Belki de yaşarken özleyeceğimizi bile düşünmüyorduk, tadını çıkararak yaşamadık o an'ları. Sonrasında ise özlemeye başlıyoruz. Aslında özlemeye müsait yapımız. Yaşadığımız an'a odaklanmaktansa kıymetini bilmediğimiz günleri özlemekle geçiyor bazı zamanlarımız. Böyle böyle pişmanlıklarımız, keşke'lerimiz artıyor zamanla.  'Keşke o an'a geri dönebilsek' Kamera gibi çalışan hafızamızı hafife almamak lazım! Yapılan araştırmalara göre beynimiz doğumdan itibaren olan biten her şeyi kamera gibi kaydediyormuş. Hatta daha ilginci beyin, erkek sesini daha kolay anlayabiliyormuş bayan sesine oranla. Bu yüzden de erkekler kadınları anlamak için ek kaynaklar kullanırmış. Ne yorucu iş :) O kadar güçlü ki beynimiz o kadar ince çalışıyor ki nasıl yönlendirirsek öyle çalışıyor. Nasıl düşünürsen öyle olur derler ya, senin düşünceni gerçekleştirmeye çalışan bir beyin var çü...

Hepimiz ne kadar gergin insanlarız değil mi ? Gittikçe daha da stresli bir hal almaya başladı ortam. Her geçen gün agrasif insan sayımız hızla artıyor. Peki neden stresliyiz ? koşturmaca, monotonlaşma, hedefsizlik, arada kalma hissi, bunalımlar... Hepsi de hemen hemen aynı kapıya çıkmıyor mu ? Çünkü her gün aynı şeyleri yapıyoruz. Çünkü bizi heyecanlandıran şeyler eksik. Kendimizden veriyoruz, farkında bile değiliz. Bunalmaktan bunalır hale geldik, kendimden biliyorum. Durduk yere gelen can sıkıntısı, sinirlilik hali... Aslında hiç biri durduk yere değil tabi ki bunların! Her şey güzelken neden sıkılsın canımız yahu ? Birikim hepsi birikim. İçimize atıp, içimizden atamadıklarımız hep. Her gün işe-okula gidiyoruz da kendimize ne kadar zaman ayırabiliyoruz ? Ne kadar ilgileniyoruz biz'le ? Asıl mesele de burada başlamıyor mu ? Sabah kalk gündeme başla eve gel, yemek ye ve yat! Ee bu vücut spor istemiyor mu ? Film izlemek istemiyor mu ? Temiz hava almak sakince ? Mesela iş/o...

Çoğumuz evcil hayvan beslemişizdir herhalde. Beslemek istemişizdir veya hayvanseverizdir. Ben çok besledim. Kuş, köpek,balık,civciv... Kedi hariç :) Mahallede sevdiğim kalın kuyruklu kediyi saymazsak eğer sadece uzaktan seviyorum kedileri :) Neyse 4 yıl önce bir köpek almıştı abim, terrier cinsinde. Bize geldiğinde ufacıktı, şişe kadar toptan küçük bir tüy yumağı! Gözleri görünmüyor falan böyle tam bir ponçik! Ben üniversitedeyim o zamanlar ama yurtta sürekli Rex'i sayıklıyorum. Bakımı da zor, çok emek verdik ailecek. Canım babam günde en az üç kere gezdirirdi. O zamanlar Didim'deyiz. O kadar zeki ki hayvanlar, bakışından anlıyor sevip sevmediğini! Sıcaktan bunalmasın diye ilk tıraş ettirdiğimizde kedi kadar kalmıştı, 'Çok çirkin olmuş' dedim diye arkasını döndüğünü bilirim. Sonra Ankara'ya taşınmamızın ikinci gününde 13-14 yaşlarında iki çocuk bahçeden çalıyor Reximi! Tuvaleti gelmiş, bir de sıcakkanlı köpek, koşarak çıkıyor onlarla. Aklınca tuvaletini y...

Ne kadar çok kendimle kalmak istiyorum zaman zaman... Beni benden iyi anlayan olmadığını da düşüyorum. Sizin de oluyor mu böyle düşüncelere kapılışınız ? Hadi ama yalnız olamam bu his konusunda ?! Bir ara ben de beni hiç tanımayan birisiyle sohbet etmeyi çok istemiştim. Ama şimdi kendimden başka kimseye dürüst olamadığımı fark ettim. Ne zor ne yalnızlık... Canın sıkkın ama 'iyiyim' demek zorundasın, kötü olduğunu söylesen de umursuyor gibi görünmekten ötesine geçmeyeceklerini hissediyorsun çünkü. 'ya noldu ki? geçen gün benim de canım sıkkındı...'diye başlayıp hopp kendi derdini de sana atacak. Senin derdin sana yetmiyormuş gibi. Öyle de değil aslında ama o an senin derdini kaldırabileceğime olan güvenin beni onure ediyor (!) Benim kafam doluyken neden taşırıyorsun ki... Sitemim dert anlatanlara değil, dert üstüne dert anlatanlara. Seni dinlememek için kendini anlatanlara. Senin derdini almayıp derdini verenlere, ben'cilere... Aslında konu bu değildi ama nasıl...