mavilikız

Sonra bir telefon alıyorsun ve aynı odayı hatta bazen aynı yatağı paylaştığın, beraber ağlayıp beraber kahkahalar attığın, bazen beraber aç kaldığın insanın sesini duyamayacağını öğreniyorsun. Hem de birden! İşte o an başlıyor pişmanlıklar, burukluklar, keşke'ler, sorgulamalar... Ölüm herkese hak. Yaş, boy, cinsiyet ayırt etmeden... Sadece insan üzülüyor. Gencecik arkadaşımı kaybetmişiz ve ben aylar sonra bir telefonla 'olmuş mu öyle bir şey?' diye öğreniyorum. Bazen hayat koşturmaları sevdiklerimize zaman ayırmadığımızı bile unutturuyor. Herkes kendine göre yaşamaya devam ederken zaman nasıl geçiyor bir diğerimiz ne yapıyor bilmiyoruz. Bazen onların mutlu olduğunu, nefes aldığını bilerek içimiz rahat kendi koşturmalarımızda boğuluyoruz. Sonra nefes almadıklarını duyduğumuzda bir burukluk, bir düğüm ve koca bir boşluk. Canım Süm! Yaklaşık iki yıl aynı odayı paylaştık üç kişi. Dört kişilik odada üç kişiydik biz. Dördüncü bazen yoktu bazen değişti ama biz hep va...

Ya ben nasıl suçlu hissediyorum şu satırları yazarkennnn. Ama yıllık izindeydim ve internetsiz olmam geçerli bir sebep sayılır bence. Neyse tabi ki çeşitli paylaşımlarım olacak bu konuda. Ama bugün olamayabilir. Canım sıkkın çünkü! İnsanların size ve düşüncelerinize saygı duymaması nasıl değersiz hissettirici bir durumdur değil mi ? Bu aralar sanki etrafımda olan şeylerle hiç bir ilgim yokmuş gibi sanki fikrimin olmasının da bir anlamı yokmuş gibi. İnsanlar benim adımlarımı benden çok düşünür oldu, ama neden ? Adım atarken kendi gücümüz ve isteğimizi kullanarak hareket ederiz, biz istersek atarız istemezsek bir mm ilerlemeden bekleriz. önemli olan istememiz, bizim istememizdir. Bu herkes için geçerli. Kimse kimseye adım attıramaz, attırsa dahi o adım isteksiz olduğu için ileri atılmış sayılmaz aslında. Birileri bizi sürekli eleştirip, yönlendirmeye çalıştığında yönlenmek yerine yön değiştiririz. En azından ben öyle oluyorum. Ne zaman bir şeylere zorlansam kaçıyorum geri ...